Skip to Content
Val plan mai un que sap que non pas cent que cèrcan.

Recèrca per categorias

Categorias
lo temps que passa
L'ivèrn se sarra, nos cal acabar de sarrar la vianda.
Tot lo manne del jorn vòl dire tot lo jorn / tota la jornada.
S'encaminèt sens lum dins l'espés (dins l'espessor) de la nuèch.
L'Epifania es la Fèsta del Reis, cada sièis de genièr.
De quand en quand, se cal ben autorizar una pausa.
Un còp èra : autres còps. Còp e còp / còp e quilha: sovent.
De quand en quand: còp o autre / de temps en temps.
A la casuda de la nuèch: a la tombada de la nuèch.
Quand novembre se sarra (s'apròcha), lo temps se gasta.
Dins un coble de jorns vòl dire dins dos o tres jorns.
L'autran (l'an passat) aviam totes un an de mens.
Te cal èsser aquí pel pus mens (amens) a nòu oras.
A partir de genièr (janvièr) los jorns alongan tornarmai.
Tot lo batent del jorn: tot lo manne del jorn, tot lo jorn.
Tot lo sanclame del jorn: tot lo manne del jorn / tot lo jorn.
Bèl brieu i a : bèl temps i a (autres còps ; un còp èra).
Un creissent de luna: una còrna / un quarton de luna.
D'aicí a mon ostal i a sonque (pas que) doas oras a pè.
D'aquí a ton ostal cal comptar tres oras de camin a pè.
D'alà a son ostal cal comptar mièja ora, pas gaire mai.
Aquò pòt arribar d'aquí entre aquí (un còp o l'autre).
D'aquí que (abans que) siá nuèch avèm léser (avèm lo temps).
Per Totsants portam de totsantas sus las tombas dels mòrts.
A temps per ora: a l'ora favorabla / quand serà lo moment.
D'aquí entre aquí vòl dire de temps en temps (a pausas).
D'aquí endavant (a partir d'alara) faguèron pas aital.
D'aquí enrèire es lo contrari de d'aquí endavant.
Raquèl arribèt davantora / abansora (pus lèu que previst).
Quora vendràs ? - Lo 1 èr d'abril de 9999 (pas jamai).
D'enprenent (a partir d'aquel moment) estudièt coma cal.
Siás ben debonorièr ! tu que de costuma siás tardièr!
La decada primièira del mes: los dètz primièrs jorns.
Lo mes de desembre èra lo desen de l'annada romana.
La fèsta dels sants Innocents es lo 28 de desembre.
Siás pas debonorièr : cujavi que vendriás pus lèu!
Per Nòstra Dama: per nòstra Dòna (lo 15 d'agost)
L'an delà vòl dire l'an passat. Ièr delà: i a dos jorns.
Deman matin, es a dire dins la matinada de deman.
Deman a ser / deman de ser: dins la serada de deman.
Deman de vèspre, es a dire dins l'aprèsdinnada de deman.
Passat deman (après deman) festejarem aquel aniversari.
Tre la fin dejunh losjorns demenisson (descreisson).
Se denantorar vòl dire se levar abansora ; se maridar abansora ...
De cent en quaranta: de luènh en luènh / pas sovent.
Una catastròfa centenala torna un pauc cada cent ans.
Farai aquò a temps destorbe: o farai a temps perdut.
Nòstra Dòna candelièira tomba lo dos del mes de febrièr.
Nòstra Dòna de paraprat es lo dos d'abril (d'abrial).
Nòstra Dòna (l'Assompcion) tomba lo quinze d'agost.
) ">O te diguèri un còp e un autre! : o te diguèri sovent!
Trenta ans après còp, agèron de retrobalhas emocionantas.
Vai te passejar; ieu, dementre (d'aquel temps), legirai.
Tombèron malauts a l'entorn (als environs ) de Nadal.
Sus aquelas entrefachas (entretemps) se metèt a tronar.
Sens mai d'alonguis : sens esperar mai / sulcòp / sulpic.
Espèra-me entrò qu'arribe (fins al moment qu'arribarai).
Sovent, al mes d'agost, lo temps s'entronís (ven auratjós).
Los escadajorns son los jorns de trabalh de la setmana.
I soi estat anat, dins lo temps (m'arribèt d'i anar, autres còps).
L'estiva es la temporada de pascatge del bestial a la montanha.
L'estiva va del vint-e-cinc de mai al tretze d'octobre.
L'estivada: temporada d'estiu; trabalhs o vacanças d'estiu.
Nòstra Dòna estivenca tomba totjorn lo quinze d'agost.
L'estivet es l'estiu dels environs de Sant Miquèl (29 de setembre).
I aviá una eternitat (un brave brieu) que nos èrem pas vistes !
Plan sovent, çò programat coma provisòri s'eterniza.
A jorn falit (a la nuèch) : un còp que la nuèch es tombada.
Las fenaisons (las dalhasons) : la sason que se fan los fens.
La fèsta de Pascas. La fèsta de Nadal. La fèsta de Totsants.
La Fèsta Dieu. La fèsta nacionala de França lo 14 de julh.
Uèi farem fèsta, qu'es la grandiosa Sant Joan d'estiu.
Lo Flavian veirà pas la flor dels peses : passarà pas l'ivèrn.
A la fosca: a calabrun / a la bruna / a la nuèch / a la nuòch.
Lo dimars gras precedís lo dimècres de las cendres.
Lo dijòus gras es lo jorn qu'es abans lo Divendres Sant.
La fèsta se farà del 1 èr al 3 inclusivament (comprés).
Ivernarem ben (passarem ben l'ivèrn) se lo temps o ditz.
Junh es lo mes seisen de l'annada ; julh (julhet) es lo seten.
Aver léser es dispausar de pro de temps o de fòrça temps.
S'anèt passejar a son temps e léser (sens aver a s'afanar).
D'aquí que (abans que) siá nuèch avèm léser (avèm lo temps).
Per Santa òtain) ">Catarina (de novembre) tot çò plantat pren racina.
Lo divendres èra lo jorn de la brandada (trufada de merlussa).
La nuèch se sarra (s'apròcha), se cal pas mai atardivar.
Pòdes pas esperar un momentonelon abans de partir?
La monotonia dels jorns d'ivèrn li pesava de mai en mai.
Martror es sinonim de Totsants (fèsta de totes los sants).
Me faguèt esperar, mas pas mai d'una oreta (d'una ora corteta).
La luna mercruda (que torna un dimècres) a pas bona reputacion.
Nadal tomba lo vint-e-cinc de desembre (decembre).
Nadalet: los nòu jorns abans Nadal (fèsta de la nativitat).
Per Pascas. Per Pentacosta. Per Nòstra Dòna. Per Nadal.
Pascas floridas es un biais de dire la fèsta de Pascas.
Pascas granadas es un biais de dire Pentacosta.
Un jorn non l'autre: un jorn entre autre (cada dosjorns).
Dins un non res: dins un pas res (dins un momentonelon).
Entre nuèch e jorn vòl dire a la tombada de la nuèch.
A la tombada de la nuèch se ditz tanben a calabrun.
A nuèch falida vòl dire après la tombada de la nuèch.
La pendula ven de picar mièjanuèch (lo mitan de la nuèch).
Nos vesèm un pauc cada dimenge (censat cada dimenge).
Al cap d'un pauc (al cap d'un moment) nos tornarem quilhar.
Sul pic de miègjorn (quand picarà miègjorn) vendrai sulpic.
L'ivèrn òm se contenta sovent de se torrelhar davant lo fuòc.
A poncheta de jorn / a la punta del jorn / a primalba.
La fin de novembre prelúdia al començament de l'ivèrn.
La prima, l'estiu, la davalada, l'ivèrn son las quatre sasons.
Es pel primièr de l'an que se fan las estrenas (los presents).
Se quilha (se lèva) cadajorn a cins oras del matin.
Pòdes venir quora que siá, que seràs totjorn aculhit.
Recampàvem un pauc tot lo bestial a sièis oras del solelh.
L'ivèrn, òm se recapta plan pus lèu que non pas l'estiu.
Una reguitnada (una petnada) de l'ivèrn nos susprenguèt.
Cada prima amoda (met en brand) una renaissença.
Aquela nuèch d'agost resplendissiá de milanta estèlas.
Dormís coma un soc tota lo santa (tota la durada) de la nuèch.
Trabalha tot lo santclam (tota la durada) de la jornada.
Las sant miquèlas, aquò sentís (marca) la fin de l'estiu.
Lo safran de pels prats significa (marca) la fin de l'estiu.
A la davalada, una solada de fuèlhas secas cobrís lo pel sòl.
L'ivèrn, lo jorn sosbrasàvem los esclòps, e lo ser lo lièch.
Nos venguèt trapar de subrenuèch, que degun lo vegèsse pas.
Dins lo bòsc, crentava las tenèbras d'una nuèch sens luna.
La vida tèrna dels cadajorns d'ivèrn li pesava fòrça.
L'ivèrn nos torrelham davant lo fuòc; l'estiu, al solelh.
Per Totsants portam de totsantas sus la tombas dels defuntats.
S'encaminèron al tombant de la nuèch (a calabrun).
Quand ne vira, traucar la nuèch (passar la nuèch) li fa pas paur.
Lo solelh ven de trescolar (de s'avalir), serà lèu nuèch.
E mai quand aurà trescolat, lo solelh lusirà totjorn endacòm mai.
Cada ser, per Nadalet, sonavan a trinhon (trinhonavan).
M'es estat arribat mai d'un còp de traversar la nuèch.
Per unas Pascas, me soveni pas quora, faguèt un nevièr.
Quand la vacarèla (la brama vaca) buta, adieu l'estiu '
Vendrai de pè, a mon temps e léser, cap a las tres oras.
Al mes de març lo temps es versós (plujós / a la pluèja).
Aquò rai, per un còp, lo Gervasi foguèt debonorièr !
Vos parli d'un temps que despuèi a plan trescolat !
M'es estat arribat, tenètz, de passar la nuèch sus un problèma.
Ara que me n'avisi ai oblidat de vos desirar la Bona Annada.
Lo temps que mai m'agrada es lo bèl temps de la davalada.
M'es estat tengut arribat de traucar la nuèch a legir.
Totsants passats aviá pas encara cobèrta cap depèça.
Pascas passadas, encara nevèt un parelhat de jorns.
D'aquí que lo solelh trescole avèm encara temps d'o far.
Per cobrir, tant que Totsants èra pas passat, passava pas ora.
A solelh enintrat : a solelhcolc / al luscre / a calabrun.
Te'n parlèri enlà (i a qualque temps), te'n sovenes pas?
Una enlusida (una clartat) trauquèt la negror de la nuèch.
Se donèron lo mot per arribar pas qu'una ora pus tard.
L'ivèrn lo temps se'n va, es pas pus lèu jorn qu'es nuèch.
L'ivèrn lo temps me dura que jamai, qu'aimi lo solelh.
A miègjorn tindant (quand pica miègjorn) es ora d'anar dinar.
M'es estat arribat de trasnuchar (de passar la nuèch).
A boca de nuèch (a solelh colc) es ora de se reclamar.
Dins lo Miègjorn, l'estiu, de vèspre, fòrça fan prangièira.
Quand ai ausida picar una ora, espèri totjorn la repicada.
De quand en quand cal polsar (far una pausa / se repausar).
Se l'ivèrn trauca per Totsants, avèm pas finit de nos encrocar.
Al 'Isolina, l 'ivèrn, lo temps li dura que jamai.