Skip to Content
Lo que bastís e se marida, a la borsa fòrt aplatida.

Recèrca per categorias

Categorias
parlar corrècte
Escavelar es pas sinonim d'escabelar (de rebordelar).
«Carbata» se ditz a tòrt, en lenga parlada, en lòc de cravata.
De cap de biais, cal pas dire « cartable », qu'es pas occitan.
Una cadièira de braces / una cadieirassa (e non pas « fautur »),
«Cap-d'òbra » es un francisme: val mai dire « òbra mèstra ».
I n'a pas cap (e non pas « n'i a ») : i n'a pas un, ne vesi pas un.
Ajustèt un alapens a l'ala de son ostal (e non pas un « apentís »).
Amaisar vòl dire calmar / apasiar (e non pas « apaisar »).
Ara, fòrça camins son estats betumats (e non pas « betonats »).
Aja (atrapa) la topina de la laissa nauta! (Pas de « l'estagièira ».)
«Crane» per dire « brave» o « de flor» es pas d'occitan.
Vos anatz pas batre per aquò, que ne val pas la pena!
«Anatz pas vos batre» es un francisme caracterizat.
«Menhir » es pas occitan, cal dire pèiraficada o pèiraplantada.
«Dolmèn» se ditz pas, cal dire pèiralevada o sibornièr.
«L'ainat » es un francisme fòrt utilizat en lenga parlada.
Un monin (e non pas un « singe ») es un mamifèr quadruman.
Cal dire los archius (e non pas las « archivas »).
Gardarem Larzac! (Pas d'article davant un nom geografic.)
Lo mot latin impostor se ditz en occitan pastamessorgas.
«Frèsa » es pas d'occitan. L'occitan ditz fraga o majofa.
Cal dire una carrèla e non pas una « broeta » qu'es pas d'occitan.
Un taçonat de café. Un bolat de café. (e non pas taça o bòl).
Un incisòri es una lanceta de mètge. « Bistorí » es pas d'occitan.
Un palhassa es lo mot occitan per dire bofon de circ.
Un bambaròt (segaire, molinièira, bertal) e non pas « aneton »,
Una brasucada de buòu (e non pas un «barbacue »).
La mameta brocava de contunh (e non pas « tricotava »).
Cal dire peiregar (e non pas « grelar » qu'es pas d'occitan).
Vos desiri una bona santat (e non pas vos « soèti »),
Val mai dire « ièr-delà» que non pas « avant-ièr ».
Val mai dire ièr-delà-ser que non pas « avant-ièr-ser ».
Cap e cap / cap e tufa / nas e nas (e non pas «nas a nas »).
Sulcòp, sulpic, còpsec (advèrbis) s'escrivon sens jonhent.
Una cordèla pichonèla es un cordilh, pas una « ficèla ».
Cal dire pompet al ròm e non pas « babà al ròm ».
Un occitanofòn de naissença ditz una brèça, pas « un amac ».
Val mai dire pompet banut que non pas « creissent ».
Confidor de pression (e non pas « cocòta-minuta »).
Glotona de pression es sinonim de confidor de pression.
Estofadoira de pression es sinonim de glotona de pression.
Cal dire rèva e non pas « rave» (deliri de musica tecnò).
Coma al sègle XII, cal dire « forma », mas « confòrme ».
En occitan disèm brutlèu e non pas « punch » o « gròg ».
Cal dire remolada e non pas « maíonesa » qu'es pas d'occitan.
Una estèla de pel cèl es pas una estèla de pel fuòc.
Sens vos comandar es pus occitan que « Se vos plai ».
Cal dire canhon-moton e non pas « caniche » qu'es de francés.
En lenga parlada, un Loís d'aur se ditz puslèu un rosselon.
Val mai dire contrar que non pas «contracarrar ».
Un autoclau (una autocoseira) es un confidor de pression.
«Autobús» e « autocarri» se deurián escriure « autòbus e autòcarri ».
«Autò-dròm e autò-rota » son venguts autòdròm e autòrota.
Autò-escòla e autò-stòp son pas encara estats estacats.
En lenga parlada, l'automne se ditz puslèu la davalada.
Qué serà l'avenidor, degun o sap pas. (E non pas « avenir ».)
Disèm « la dimenjada », e non pas lo « week-end ».
L'ambient familial me mancava. (E non pas « l'ambiança ».)
La jelha d'una bicicleta, «janta » es pas d'occitan.
L'Aelís se carga de debasses coladisses (e non pas de « colants »).
Cal dire toalha e non pas « napa » qu'es pas d'occitan.
Cal dire lama (risent) d'aiga e non pas « napa » d'aiga.
Cal dire telecòpia e non pas « fax » qu'es un mot anglés.
Cal donc dire telecopiar quicòm e non pas « faxar ».
Un còp sec se pòt pas escriure coma l'advèrbi còpsec.
Sul pic de la montanha s'escriu pas coma sulpic (advèrbi).
De fial (fil) en cordura (e non pas de fial (fil) en agulha).
Se mancar: copar palhas (e non pas se « brolhar »).
Un riton muscat es un guit fòrt estimat (pas un « canard »),
Ai l'artelh que me dòl a causa d'un agacin (non pas d'un « còr »).
Bèl èrm vòl dire landa granda e non pas « Bel air ».
Los uèlhs me fan quatre: ai la berluca (e non pas « berluga »).
Lo temps apàsia (assopís) la dolor (e non pas « apaisa »).
Cal dire artison o escarena e non pas « asticòt ».
Tebés vòl dire ni caud ni freg (e non pas « tiède »).
L'avion aterrèt a l'ora (e non pas « aterriguèt »).
L'auca es la machòta (« ulòta » es pas d'occitan).
L'aubièca es la cocorda (« citrolha» es pas d'occitan).
Raumàs (reumàs) aucaire (e non pas «cocolucha »).
Cal dire cremar, e non pas « cramar » qu'es un barbarisme.
Sèm arromats per las pèiras de glaç (e non pas per la « grèla »).
Cal dire lo fust (e non pas lo « boès » qu'es pas d'occitan).
Cal escriure galòp, (coma al sègle XII), e non pas «galaup ».
Cal donc dire e escriure galopada, galopar, a galòp.
L'occitan de glèisa ditz e escriu secret (e non pas « secrèt »).
Disèm La Secreta, e non pas los « Rensenhaments Generals ».
L'occitan de glèisa ditz e escriu completas (e non pas complètas)
Cal dire « lo dimenge de Pasquetas» e non pas « Quasimodò ».
Los espargues (e non pas los « aspèrges ») son bajanats.
Cal dire entresenha o informacion (e non pas «rensenhament »),
Cal dire somiar (e non pas « revar» qu'es pas d'occitan).
Cal dire somi (e non pas « rèva» que vòl dire quicòm mai).
Tos vestits sentisson a tabat (e non pas sentisson lo tabat).
«Piètre» es pas d'occitan, nosautres disèm mediòcre.
Cal pas dire « lo piètre » per dire lo darrièr nascut.
La desbranda de l'armada. e non pas la « debacla ».
Far la traveta: far la croqueta (pas « cròc-en-camba »),
Disèm la crosta terrèstra e non pas « la rusca terrèstra ».
Disèm puslèu la crosta del lach que non pas la crèma del lach.
Disèm « los disques » per « cultipacker » qu'es anglés.
«Un bresamotas » se ditz tanben per « un cultipacker »,
S'agolardir es venir golard (venir lemfre) e non pas « gormand ».
La peiregada (e non pas la « grèla ») o damagèt tot.
La vianda: las culhidas (e non pas las « recòltas »).
La vianda, en occitan, vòl pas jamai dire « la carn ».
Bèl Èrm vòl dire Èrm Grand e non pas « Bon Aire ».
Una tòsta (una lesca) de burre (e non pas una « tartina »).
Cal dire particion o partiment, e non pas « partatge ».
Una caucena es una tèrra de cauce (e non pas « causse »).
«Economizar» se ditz puslèu estalviar o esparnhar.
Lo vèrb « embucar» es una confusion entre embocar e embutar.
Cal dire quitranar o enquitranar e non pas « godronar ».
Cauç (calç) ven del latin calx, calcis ; « causse» es pas occitan.
Ai pas jamai ausit « encés - encesar» per encens - encensar.
Cal dire entrepan o lescadobla (e non pas « sandwich »).
Escorgar una lenga es la mal parlar, l'escarraunhar.
Escotissar es un doblet de desencotissar (de desenrambolhar).
Escotissat vòl donc dire desenrambolhat (e non pas lo contrari).
Escotissat vòl dire tanben « plan penchenat» (non pas lo contrari).
Un favard es un colomb domestic. (« Pijon» es pas occitan.)
«Fenhant» es pas un mot occitan, cal dire pigre (peresós).
En lòc de « fenhant » se pòt dire atanben fug-òbra,
Fermin es lo prenom occitan. « Firmin » es de francés.
Ferran es lo prenom occitan. « Fernand » es de francés.
Un festival de musica tecnò se ditz, en bon occitan, una rèva.
Fiòla es un mot occitan passat en francés coma fòrça maites.
Flascon (sègle V) n'es un autre que vendrà « flacon » al sègle XIV.
«Flan» es pas un mot occitan. Lo mot occitan es flauson.
«Cotil» es pas occitan. Lo mot occitan es flausina.
«Fogaça » (del latin focacia) se deuriá escriure aital.
«Forma» s'escriu e se pronóncia coma del temps dels trobadors.
«Aumelera » o « moleta» son de francismes, pas d'occitan.
Espandi freatic : lama freatica. (e non pas «napa» freatica).
«Frigidari» es pas d'occitan. L'occitan ditz refrigerador.
Los tèrmes « bochèr » o « bochièr » son pas d'occitan.
«Gabarrit» es un barbarisme. « Gabarit » es pas d'occitan.
Lo mot occitan vertadièr per « gabarit » es lo mot ïcul d'un garbi gròs. Persona d'un garbi grand. ">garbi.
«Compost» es un mot anglés; nosautres disèm gapan.
De gapan es de tèrra mesclada amb de residús organics.
Ne sabi aitant (atant) coma tu! (e non pas « autant »).
«Parapet» es d'italian. L'occitan ditz gardacòrs o parabanda.
Parabanda se ditz tanben baranda, balustrada o gardafòl.
«Baby-sirter » es d'anglés. L'occitan ditz un o una gardanenon.
Lo dequé (las possessions) s'escriu en un sol mot.
Aver de que (èsser ric / èsser gròs) s'escriu en dos mots.
Lord vòl pas dire pesuc, mas mal ensenhat o vulgar.
Cal dire guèine, volp o guinèr, que « rainal» es pas d'occitan.
La feme del guèine se ditz la volpa o, tanben, la ò ' br )

« mandragola » / « mandrigola » desform. de mandragòra. ">mandra.
Un cibièr de lèbre (e non pas un « civet ») li ven per gost.
Lo màger es lo primièr nascut (« l'ainat » es pas occitan).
Òbra magistrala : òbra mèstra. (« cap-d'òbra » es pas occitan).
Suportar, en occitan, vòl pas jamai dire sosténer / encoratjar.
«Marcha» d'escalièr es pas d'occitan: cal dire lòca d'escalièr.
«Marchapé » tanpauc es pas d'occitan, cal dire nauçapè.
«Marchand» es pas occitan, cal dire mercand o mercadièr.
I te cal anar, de bon grat e mai ça que la !
Enquitranar un camin es l'enduire de quitran (pas de « godron »).
Una teula (una brica) es pas un teule, cal pas confondre!
Val mai dire un platat de favas que non pas un plat de favas.
Far chicas e micas: capitar pas. (e non pas « reussir » pas ).
Aquò pòt arribar d'aquí entre aquí (un còp o l'autre).
Cèrcas una ombra? Veja, aquí n'una (aquí n'as una).
Una maire s'oblida pels seus. Me soi oblidat al lièch.
L'òbra mèstra es çò melhor d'un escrivan, d'un mestieiral...
La fe sens òbras mòrta es. Donar per las òbras caritablas.
La Rosalina foguèt emprenhada per las òbras d'un Fèliç.
Un occitanisme es un biais de dire tipicament occitan.
Acabatz d'intrar ! es un occitanisme bravament utilizat.
Intratz, que parlarem ! (dintratz, que parlarem) n'es un autre.
Ieu inavertit, anèri pas a l'amassada.
Ara qu'aquò me recòpa, ai aguda cantada aquela cançon.
A dich d'estudiar sabèm de causas, mas o sabem pas tot.
A la Comunala, la mèstra nos teniá dich qu'èrem d'ases.
I soi estat anat. Ma femna tanben i es estada anada.
Èsser cultivator a agut pagat, mas ara paga pas pus.
Vòl peiregar (cres i que lo temps es a las pèiras de glaç).
Vòl granissar (cresi que va far qualque granissada).
Soi ieu que te portarai a la gara (que i te menarai en autò).
Ai tombada la mòstra (ai laissada tombar la mòstra).
Tombavi d'aiga, mas una femna passèt que me faguèt despissar.
Fasiam pas despissar los buòus quand se plantavan per pissar.
Sa femna a partit (es partida / se n'es anada / s'es enanada).
Se cargar una flanèla a passat de mòda (se fa pas pus).
Es aquí de se maridar: se vòl maridar, mas encara balança.
Al Tòni li'n manca un bolh: es un pauc bestiasson / nèci.
Al sortir de la messa demoràvem per la plaça per parlar.
Patissiá las pèiras sens degun lo poder sostar (solatjar).
Es pas per garir, que lo mètge (lo medecin) ne dona pas bon.
S'es pas per garir es per morir: o portarà pas plan luènh.
Tant mai s'afanan de meissonar que sabon que vòl plòure.
Èrem aquí que dejunàvem quand cloquèt la finida (lo clas).
Aquò t'arribarà pus lèu que si creses (que çò que creses).
Quand la plorèsses vint ans, te tornarà pas, paure!
E mai se la ploravas vint ans, te tornariá pas, paure!
Intrèt serviciala (venguèt / se faguèt serventa) a setze ans.
Lo telefòn esquilèt que dormissiá encara coma un soc.
La Veronica a una filha de malauta e una de garrèla.
Quequejava que quequejava : èra quèc (bedòs) quicòm!
Per pas que sa femna lo vegèsse : per que lo vegèsse pas.
Messa dicha, lo curat (lo rector) s'enanèt (anèt) dejunar.